Weet u een oud emaille reclamebord?  mail mij dan!

Brunssum -

Hij mag zich de 

grootste verzamelaar van emaillereclame borden op het

gebied van verf noemen. Met ruim vijftig verschillende borden uit heel Europa heeft john Vandroogenbroeck inderdaad een

indrukwekkende verzameling. De voormalige schilder en verf- en behangdetaillist rijdt er stad en land voor

af. 'Het is nu de tijd

om ze te verzamelen,

voordat de mensen ze

weggooien.'

Zo'n vijftien jaar geleden begon het. Een vertegenwoordiger van het Frans-Belgische merk Ripolin

kwam bij John

Vandroogenbroeck langs en gaf hem een oud emaille reclamebord. 'Hij vond dat wel iets voor mij: vertelt Vandroogenbroeck.

'Ik had toen in een hoekje van mijn

behangzaak in Brunssum,

3B behang bv., een ouderwets winkeltje ingericht met allemaal originele schilderspullen uit het begin van de twintigste eeuw. Daar vond hij dat bord wel bijhoren.' De winkelier was meteen gepakt

door het product: 'Deze

borden worden gemaakt

van staal. De kleuren worden er laag voor laag ingebrand, bij een temperatuur van 800 graden. Daardoor blijven de kleuren prachtig diep en sprekend, ook bij
borden die al bijna een
eeuwoud zijn.'

Tabakmerken
Tussen de bedrijven van
zijn goed lopende behangen verfzaak door begon
Vandroogenbroeck te speuren naar andere borden,
speciaal die op het gebied
van verven. 'Je leert dan die
wereld kennen,' vertelt hij.
'Er zijn veel verzamelaars
van reclameborden, maar er
is niemand die zich specialiseert in borden van de
verfindustrie. Vooral reclame voor tabakmerken en
voor dranken zijn populair.
Er bestaat dan ook een
levendige handel in, en er
worden prijzen voor
betaald waar je van schrikt.'
Ondertussen weet
Vandroogenbroeck precies
waar hij moet wezen. 'Ik
loop brocante-markten af,
vooral in België. Maar daar
moet je dus wel 's ochtends
om vier uur zijn, dan wordt
er echt gehandeld. Ik heb
wel eens gehad dat ik met
een pas gekocht, reclamebord naar mijn auto liep, endat mijn handen aan datbord vastplakten van de
kou.' En verder zet hij
advertenties in regionale
kranten, en gaat hij eropaf
als het hem wat lijkt.
'Tegenwoordig kan ik aan
de telefoon al wel bepalen
of het iets is of niet. Het is
heel verschillend wat de
mensen er voor willen hebben. Ik kon een keer een

paar borden krijgen van een schilder, die ze nog in de originele verpakking had staan. Hij wou er drie meter

tafelzeil voor hebben. Aan de andere kant zijn er ook

mensen die geld ruiken, en veel te veel vragen. Maar ik betaal nooit meer dan wat het waard is.'

Veiling
Vandroogenbroeck toont zijn nieuwste aanwinst, een gaaf, een tikje gebogen bord van het Oostenrijkse
verfmerk Fritzelacke. 'Dat heb ik gekocht op een veiling in Friederichsdorf, achter Frankfurt,' glimlacht hij.'Dat heeft me, met de veilingkosten erbij, zeker 1200 DM gekost.' Bolle borden komen over het algemeen uit 1920 tot 1925, weet Vandroogenbroeck. Iets wat overigens meestal makkelijk is te controleren, want veel bordenfabrikanten
signeerden en dateerden hun werk.
De prijzen die voor reclameborden betaald worden lopen sterk uiteen. Dat is afhankelijk van zaken als de ouderdom, de staat van onderhoud, en de zeldzaamheid. 'Een bordje van Flexa of een dergelijk consumentenproduct levert een paar tientjes op,' weet
Vandroogenbroeck.
Maar voor een zeldzaam Engels bord, voor het verfmerk Hermator, heeft hij
eens 5000 gulden betaald.

Bron:' Schilders Vakkrant' (8)